18 - از مفضّل بن عمر ( نقل شده است كه ) گفت : مردى به امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ در حالى كه من حضور داشتم گفت : كسانى از اطرافيان ما هستند كه مىگويند : چنانچه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد ، از آسمان پيام فرستد : همانا من فلان بنده‌ام را دوست دارم ، پس او را دوست بداريد ؛ سپس خداوند محبّت او را در دل بندگان مىاندازد . و اگر بنده‌اى را مبغوض و دشمن بدارد از آسمان پيام فرستد : خدا فلانى را دشمن دارد ، پس او را دشمن بداريد ؛ و كينه و دشمنيش را در دل بندگان ايجاد مىنمايد . مفضّل گفت : حضرت تكيه داده بود ، پس نشست و آستين خود را تكانيد و فرمود : اينچنين ( كه فكر مىكنيد ) نيست ؛ و ليكن اگر خداوند بنده‌اى را دوست دارد ، مردم مبتلى و شيفته او گردند ، تا جايى كه چيزهايى در بارهء او گويند كه در او نباشد ، او مأجور و ايشان مؤاخذه شوند ؛ و چنانچه بنده‌اى را مبغوض دارد ، محبّت او را در قلوب ديگر بندگان مىاندازد ، تا آنچه كه در او نباشد بگويند ؛ و ايشان با او گناهكار و مؤاخذه گردند . سپس فرمود : كيست كه از يحيى بن زكريا عليهما السلام محبوبتر بوده است ، تا جايى كه همگان مبتلى و مغرور او شده و آنچه توانستند در باره‌اش انجام دادند ؛ و چه كسى نزد خداوند از ( امام ) حسين عَلَيْهِ السَّلَامُ محبوبتر بود كه كوركورانه تحريك شده و او را كشتند ؛ و چه كسى در پيشگاه خداوند مبغوض‌تر از فلان و فلان است . خير آنچه گفته‌اند صحيح نيست و واقعيّت ندارد . 19 - از زيد شحّام ( نقل شده است كه ) گفت : امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرموده است : همانا خداوند عزّ و جلّ هنگامى كه بنده‌اى را دوست بدارد ، مردم به وسيلهء او تحريك گشته و مبتلى و شيفتهء او مىگردند . 20 - از ابو حمزه ( ثمالى نقل شده است كه ) گفت : شنيدم امام محمّد باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : همانا خداوند عزّ و جلّ ميثاق مؤمن را بر چهار نوع بلا و آزمايش گرفته است : اوّلين كه آسان‌ترين آنها مىباشد اين است كه مؤمنى ديگر او را حسادت مىورزد ؛ دوّم اين كه منافق در جستجوى حركات و آثار اوست ، سوّم در معرض شيطان ( انسى و جنّى ) است كه او را فتنه و وسوسه مىكند تا گمراهش كند ؛ و چهارم اين كه به آنچه ايمان دارد كافر